سیاه

     سنگین

           سرگردان

         سایه ای افتاده بر دیوار

         شگفت زده ام از آن

          شاید شبح است 

          شاید غم 

          روی بر میگردانم از دیوار

                   تا

          غبار آلود نشود

          روح و جسم من از

          سنگینی این غول افسونگر                                                 

                                    افسرده بودم

                                   همچو مرغ اسیر

                                   پژمرده و آزرده دل

                                   از دوری قناری ام

                                     با سر انگشت

                            به شیشه ی بخار شده پنجره

                     ترسیم قناری کشیدم و آه حسرت خوردم

                                         نگاهم

                        از ترسیم بخار شده شیشه گذشت و

                              بر یاس خشکیده حیاط افتاد

                         قناری پرکشید و روی شاخه نشست

                           نگاهم کرد و نغمه عشق سر داد

                          اشک شوق از دیده گانم جاری شد

                                     یاس شکوفه زد

                             قناری بر لب نت نشسته است

                                 او میخواند و من مینوازم

بر فراز ارتفاعات توچال

بودیم من و تو

و ابری تیره

احاطه کرده بود آسمان را

پایین آمد ابر

آنقدر که در مه

تو را جستجو کردم

برگ های دفتر خاطراتم جدا شدند

و تک تک صفحات مربوط به تو را

باد میبرد

پخش میشدند بر سرازیریهای دره

تله کابینی آن دورتر

میرقصید در باد

از خواب میپرم

پرم از جنون زخمی میشود

کابوسهای مکرر امانم را بریده

سیبی به رنگ قلب                                                                                                  

قلبی شبیه سیب                                                                                                           

عشق به بن بست میرسد                                                                                                  

قلبم ، رو دست میخورد                                                                                                          

مجبور میشوم ، ترکت کنم                                                                                                     

حق با تو بود عزیز

وابسته ی توام                                                                                                             

جاده برای تو بی انتهاست  

تو میروی و من                                                                                              

 در خود فرو میروم                                                                                                      

دستانم را رها میکنی                                                                                                            

و در دایره ی زمان                    

م ی خ ک و ب میشوم.

روی صفحه ی سپید

من سوزن پرگار بودم

 و تو سر دگر آن

آنقدر

رسم کشیدی و کشیدی

تا تمام شدی 

هنوز هستم ،اما

شکسته و درمانده

پ.ن : میگن باید همیشه گذشت کرد. اما چند بار؟ حتی به قیمت خرد شدن؟

چند روز بیشتر به جشن تولد برادر زاده ام (آناهیتا) باقی نمانده بود.به او تلفن کردم تا بپرسم برای کادوی تولدش چه هدیه ای دوست میدارد.با همان  شیرین زبانیهای کودکانه اش در ابتدا تشکر کرد و بعد گفت: چند روز پیش خواب یک پیراهن سفید که روی دامن آن شکوفه های صورتی با یک روبان صورتی که به پشتش بود دیده ام، عمه مهربان برایم میخری؟

یاد ندارم که مرا عمه پریسا صدا کرده باشد و هر کس سعی میکند او را تشویق به گفتن کلمه ی عمه پریسا کند موفق نمیشود.

به او قول دادم که حتما پیراهنی را که در خواب دیده است برایش خریداری کنم.اما بعد از قطع تلفن با خود گفتم چکار کردی؟ قول؟ آنهم به یک بچه..؟ اگر پیراهن رویایی او پیدا نشود چی؟ دلهره ی عجیبی سراغم آمد و تصمیم گرفتم هر طور که هست پیراهنی حتی شبیه آنهم که شده برایش تهیه کنم.

همیشه آنا حتی با گرفتن یک هدیه کوچک از جانب من خوشحال میشود. با آنکه برادرم همیشه از سفر هدیه های مختلف برای او سوغات می آورد اما عکس العمل آنا در این طور مواقع نسبت به دیگران شکل دیگری دارد.کاملا حس لطیف آناهیتا را نسبت به علاقه ای که بمن دارد را میفهمم.چون وقتی من نیز کودکی بیش نبودم علاقه ی فراوانی نسبت به نزدیکانم داشتم بخصوص به عمه.اما از وقتی که برای ازدواج جواب رد به پسر ایشان داده ام،کاملا رفتار عمه تغییر کرده است.گاهی رفتار سرد و اخم هایش باعث شرمندگی من نسبت به ایشان میشود.ولی مثل همیشه دوستش دارم.

همانروز به خیابان بهار رفتم.چون آنجا مخصوص خریداری لباس کودکان است. پسرکی کنار خیابان بساط کرده بود و کتابهای کهنه و قدیمی میفروخت. مشغول دیدن کتابها بودم که صحبت دو مرد نظرم را جلب کرد.

اولی میگفت: حامد بخاطر دختر مورد علاقه اش تمام زندگی اش را باخت. چه هدیه ها و جواهراتی که برای او نمیخرید. چه سفرهایی که او را نمیبرد. آهی کشید و در ادامه گفت: حامد یک مدت خبری از دختر مورد علاقه اش نداشت، همه جا را دنبال او گشت. وقتی دختر را با کلی سختی و مشقت پیدا کرد، متوجه شد در تمام مدتی که با حامد بوده است متاهل بوده و قصدش از دوستی فقط بدست آوردن اموال حامد بوده و بس.

دومی پرسید :شنیدم که حامد شرایط خوبی ندارد..

اولی سری تکان داد و گفت: مدتی افسرده بود. چون واقعا عاشق بود و میخواست با آن دختر ازدواج کند...فعلا هم در آسایشگاه بستری است.همه میگویند بخاطر ضربه ی روحی شدیدی بوده که آن دختر به او وارد کرده است...

ّآنقدر محو گوش کردن صحبتهای آن دو بودم که وقتی به خود آمدم متوجه شدم که خیره نگاهم میکنند. چون از حرفهای آنها کاملا شوکه شده بودم و غرق در فکر آقای حامد و دختر مورد علاقه اش....سریع خود را جمع و جور کردم و بدون اینکه انتخاب درستی در مورد خرید کتاب بکنم یک کتاب خریداری و آنجا را ترک کردم.فکرم مشغول آن حرفها بود و قدرت تماشای ویترین لباسها را نداشتم.

به خانه برگشتم.مادر پرسید: برای آناهیتا هدیه خریدی؟ گفتم: نه.. مادر النگوی طلا را که برای آنا خریده بود نشانم داد..مشغول دیدن النگو بودم که باز یاد حرف آن دو پسر افتادم...(جواهراتی که حامد خریداری کرده است و غافل از اینکه با چه انسانی روبرو بوده..)

روز بعد مجددا به خیابان بهار رفتم.پسرک کتاب فروش هنوز آنجا بود اما آن دو پسری که راجع به حامد صحبت میکردند نبودند.نمیدانم فروشنده ی مغازه بودند یا رهگذر..

تمام مغازه ها را تک تک گشتم تا اینکه موفق شدم لباس رویایی آناهیتا را بیابم. دقیقا همان نشانی ها را داشت که آنا میگفت. آنقدر خوشحال بودم که در پوست خود نمی گنجیدم. فروشنده لباس را درون جعبه ی زیبایی گذاشت و آنرا بمن تحویل داد.

هدیه را همراه یک عروسک برایش پست کردم...وقتی آنا تلفن کرد و صدای شادی و خنده هایش را می شنیدم ،حس شادی کودکانه اش را بخوبی احساس میکردم.درست مثل زمان کودکی خودم.مادر آنا گوشی را از او گرفت تا با من صحبت کند... گفت: آنا در تمام طول جشن قاب عکس تو را کنار کیک گذاشته تا عمه اش در شادی اش سهیم باشد...و از همه مهمتر پیراهنش را که از داخل بسته باز نموده از خوشحالی جیغ کشیده است.اشک در چشمانم حلقه زد. چند روز بعد برادرم نیز میگفت شبها آن لباس را در آغوش میکشد تا بخواب برود...

چه لذت بخش هست وقتی دل کودکان را شاد می کنیم.و چقدر خوب است مثل کودکان روحی پاک و بی آلایش داشته باشیم. هر کس که متولد میشود در ابتدا انسان بدی نیست..نوع زندگی و شرایط هست که روی تعدادی از انسانها تاثیر نامطلوب میگذارد. نمیدانم که دختر مورد علاقه ی حامد چطور انسانی بوده که با زندگی و احساس و سرنوشت او چنین کرده است؟ حتما او نیز در بدو تولد و زمان کودکی پاک بوده مثل تمام کودکان. شاید فقر و شاید هم شرایط زندگی باعث شده تا دست به چنین اعمال زشتی بزند.آرزو میکنم که احساس هیچ آدمی به بازی گرفته نشود.

دل تو چند تکه شده بود

و هر تکه نصیب دگری

همه را کنار هم چیدم

مثال پازلی که کامل گردد

اما تو

سیلی بر گونه ام نواختی

داغی آن سیلی هنوز

 روی گونه ام حس میشود

پ.ن: درس عبرتی شد که در کار دیگران دلسوزی و دخالت نکنم.

چراغها خاموش

میخواهم

چشمهایم به تاریکی عادت کنند

    من

از روشنایی شهر خسته ام

از روشنایی مصنوعی لامپ های مهتابی

و نور دروغ گوی لامپ های آبی

که خاکستری های نفرت انگیز را

دوست داشتنی جلوه میدهند

    من

از روشنایی بی صداقت لامپ های سبز

و نور بی حرارتشان

خسته ام

از دروغ های نورانی و رنگارنگ

دلم تنگ است

برای ستاره های دوست داشتنی

دلم تنگ است برای

 آّسمان مهتابی

ای فانوس دریایی

در این شب تاریک تنهایی

با من بگو آیا

این کشتی آواره را

سوی تو راهی هست؟

وقتی که طوفان برده با خود ،بادبان را

آیا کنار تو پناهی هست؟ 

پ. ن: گاهی اوقات سردر گم بودن بدترین درد هست. امیدوارم شما اینطور نباشید.

نقشه ی کوچه های عاشقی را از زیر سنگ ،کنار بوته ی گل یاس باغچه، برداشتم. لباس چرم را به تن کردم و چکمه های ساق دار را، پوشیدم و برای جستجوی قلبم ،راهی شهر عشق شدم.

بالای دروازه ی شهر عشق تابلویی نصب بود، که نوشته شده بود: عشق کلید شهر قلب است..

اولین کوچه را پشت سر نگذاشته بودم که ، دو عاشق ،خوشحال و خندان در حالیکه قلبهایشان در دستانشان بود، از کنارم گذشتند.نگاهی به نقشه انداختم راه زیاد طولانی نبود. سر پیچ کوچه، صدای ناله ی ضعیفی بگوشم رسید . اطرافم را که نگاه کردم، قلبی شکسته روی برگهای پاییزی نشسته بود و میگریست. از نشانی که داشتم میدانستم که قلب من صبور و مقاوم  است پس این نمیتواند باشد.از کنارش به آرامی گذشتم تا صدای قدمهایم آسایش او را بر هم نزند.

وارد کوچه ی بعدی شدم . فردی را دیدم که بر بالین معشوق خود نشسته است و آه و فغان سر میدهد. جلوتر که رفتم دیدم چند دقیقه ای میشود که قلب معشوقه اش  از تپیدن ایستاده است. تاسف بار بود و دردناک.محل را ترک کردم.

روی دیوار کوچه ی بعدی ترسیمی از قلبهای مختلف بود. هر کس به نوعی شاد و غمگین ایستاده بود و تصویر قلبها را نظاره گر..بی توجه از کنار آنها گذشتم. به نقشه نگاه کردم. فاصله ی زیادی تا مقصد نبود. چند قدم دورتر دو انسانی را دیدم که در حال نزاع بر سر یک قلب شاداب و سرزنده بودند. بیچاره آن قلب ، از آن محل دور شد. چون قدرت تصمیم گیری برای انتخاب میان آن دو را نداشت.

در خم کوچه به ادامه ی راه ادامه میدادم که صدای زمزمه ی دلنوازی را شنیدم. فردی را دیدم که قلبش دوباره متولد شده بود و خوشحال و شاد  زیر لب ترانه می خواند.

طبق نقشه به درب آهنی بزرگی رسیدم. در برایم باز شد و من وارد باغی شدم.باغی سرسبز با انواع و اقسام گلهای زیبا. صاحب باغ به استقبالم آمد .او را می شناختم.

بی مقدمه گفت: مدتی است ، تکه ای از وجودت (قلب) که نزد من است ،غمگین میباشد .آنرا جلوی آینه گذاشته ام، گاهی صدایم میکند، به اتاق که میروم میبینم ساکت است و بی حرکت. نگاهش که میکنم به رویم لبخند میزند. وقتی از او دور میشوم صدای تپیدنش را میشنوم . به سویش که میدوم میبینم قطره ی قرمز رنگ از آن چکیده شده است. نیمه شبها صدای گریه اش  را میشنوم. نمیدانم با قلبت چه کنم؟ آرام و قرار ندارد.

به داخل ساختمان باغ رفتم. قلبم را از جلوی آینه برداشتم و آنرا درون قفسه سینه ام جای دادم و در حالی که محل را ترک می کردم صاحب باغ با صدایی لرزان و بغض آلود صدایم کرد. نگاهش کردم شرمگین سرش را به زیر انداخت و گفت: من امانت دار خوبی نبودم...

از باغ خارج شدم. نفس عمیقی کشیدم و برای شادابی قلبم تمام راه را دویدم تا بتپد و اکسیژن را  با تمام وجود استنشاق کند.خون در رگهایم جاری شد و حس دوباره بودن را تجربه کردم.